Ellen: emissiehandel

Na gisterenochtend de ochtendmeetings van YOUNGO en Climate Justice Now te hebben bijgewoond, begaven we ons naar de plaats waar de persconferentie van The Gaia Foundation zou plaatsvinden. De boodschap van een van de spreeksters, Teresa Anderson, sprak me zeer aan. Doorheen haar lezing “Crisis opportunism in agriculture: the cynical push for soil carbon markets instead of adaptation” bood ze ons een kritische beschouwing over emissiehandel , en meer in het bijzonder over een recent voorstel om een soortgelijk systeem in te voeren binnen de landbouw. Het wordt intussen bijna als vanzelfsprekend aangenomen – zowel in België, als hier op de COP18 – dat dit systeem de enige en beste oplossing is om CO2-uitstoot te verminderen. Vandaar was het bijzonder verfrissend om eens een alternatieve stem te horen met betrekking tot deze kwestie.

Zelf ben ik na de vele informatie die ik hier intussen op de COP18 bijeen sprokkelde door middel van brochures, lezingen en gesprekken, steeds meer geneigd een eerder sceptische houding aan te nemen tegenover emissiehandel. Hieronder wat interessante informatie die ik tegenkwam:
– de prijs van CO2-uitstoot bevind zich op dit moment op een absoluut dieptepunt (minder dan 1 euro voor een ton CO2), terwijl die prijs stukken hoger zou moeten liggen (18 a 30 euro) om het systeem enigzins werkzaam te maken
– maar een miniem percentage van het volledige bedrag dat gespendeerd wordt aan dit project (miljoenen) komt ook daadwerkelijk terecht bij projecten die CO2 uitstoot verminderen of die aan adaptatie doen
– “Het emissiehandelsysteem is bijzonder kwetsbaar voor fraude, en het aantal schandalen stapelt zich dan ook op. In de zomer van 2012 nog kwam aan het licht dat Polen bij de Europese Unie voor 33 miljoen euro aan emissierechten had aangevraagd voor een koolstofcentrale die eenvoudigweg niet bestaat. Europol schat de btw-fraude met de Europese emissiehandel op 5 miljard euro per jaar.” (uit: ‘De mythe van de groene economie’)

Ook zeker de moeite waard is de documentaire The Carbon Rush en de film The Carbon Connection over enkele negatieve effecten van carbon trading. Wie interesse heeft in alternatieven voor marktmechanismen e.d. om de CO2-emissies te doen dalen, zou ik het pas uitgegeven boek ‘De mythe van de groene economie. Valstrik, verzet, alternatieven’ van Anneleen Kenis en Matthias Lievens willen aanraden. Een kritisch fragment met betrekking tot emissiehandel:
“De elektriciteitsproducenten spelen een bijzondere rol in dit verhaal. Ze rekenen de prijs van de emissierechten door aan hun klanten, ook al hebben ze die rechten gratis verkregen. Hun redenering is even vernuftig als absurd. De rechten die ze hebben gekregen vertegenwoordigen een waarde: als ze die emissierechten zouden verkopen, zou dat inkomsten opleveren. Doordat ze dat niet doen, maar in de plaats daarvan die rechten gebruiken voor de productie van electriciteit, verliezen ze dus potentiële inkomsten. […] De argumentatie is maatschappelijk onzinnig, maar de elektriciteitsproducenten komen er blijkbaar mee weg. In de eerste fase van het Europese emissiehandelsysteem is de elektriciteitsprijs zo met 10 tot 20 euro per megawattuur gestegen. […] In een studie van het WWF wordt geschat dat de extra winst die de Europese energiesector op die manier binnenhaalde tijdens de tweede fase van het Kyoto-protocol (2008-2012) tussen 23 en 71 miljard euro ligt. De Belgische elektriciteitsproducenten incasseerden in de periode 2005-2009 in totaal 1,665 miljard euro extra winst door het doorrekenen van de waarde van de gratis verkregen emissierechten aan de consumenten.”

Tot slot een kleine anekdote: toen het tijd was voor de vragenronde, nam een oudere man – Christopher – het woord. Ongelovig staarde ik de man aan, toen tot me doordrong wat hij wilde zeggen met zijn beginzin: “I would like to very strongly agree with your principal speaker, that adaptation makes far more sense than mitigation”. Het vervolg luidde als volgt: “Economically speaking, there is really no longer any argument for wasting time on mitigation or with carbon markets or anything like that. However you undermine your case by surrounding yourself with three speakers who are giving us a rather childish, apocalyptic view of global warming. There hasn’t been any for sixteen years [..] so I think if you want to be convincing in your arguments, stop talking about climate catastrophe, which plainly isn’t going to happen.” Op deze klimaatconferentie gelooft blijkbaar niet iedereen dat klimaatverandering ook daadwerkelijk aan het plaatsvinden is, en dat terwijl intussen zo’n 98 procent van de wetenschappers meent dat de – sterk door de mens beïnvloedde – klimaatopwarming onomstotelijk vaststaat. Het was tegelijkertijd grappig en triest: het eerste vanwege de absurdheid van de situatie, en het tweede omdat de weinige klimaatsceptici via interventies als de deze er jammer genoeg nog steeds in slagen mensen van hun achterhaalde mening te overtuigen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s